优范网 诗词网 古诗词考题 柳永《少年游》周邦彦《兰陵王》阅读答案对比赏析

柳永《少年游》周邦彦《兰陵王》阅读答案对比赏析

少年游
北宋·柳永
参差烟树霸陵桥,风物①尽前朝。衰杨古柳,几经攀折,憔悴楚宫腰。
夕阳闲淡秋光老,离思满蘅皋②。一曲《阳关》,断肠声尽,独自凭兰桡③。

兰陵王 柳
北宋·周邦彦
柳阴直,烟里丝丝弄碧。隋堤④上、曾见几番,拂水飘绵送行色。登临望故国⑤,谁识京华倦客?长亭路,年去岁来,应折柔条过千尺。
闲寻旧踪迹,又酒趁哀弦,灯照离席。梨花榆火⑥催寒食⑦。愁一箭风快,半篙波暖,回头迢递便数驿,望人在天北。
【注】
①风物:风光景物。②蘅皋:生长香草的水边高地。③兰桡:小舟的美称。
④隋堤:汴河之堤,因筑于隋代,故名。⑤故国:故乡。
⑥榆火:唐制,清明取榆柳之火赐百官,顺阳气。
⑦寒食:清明前一天,禁火。

(1)划线句都借“折”柳伤别,但写法不同,请简要分析。(4分)
答:(柳词写的是秋柳,衰败苍老;周词写的是春柳,柔软碧绿。)柳词把柳比作“楚宫细腰”,以状其不胜攀折、柔弱可怜,以哀景衬哀情;(2分)周词则对柳条被折断的长度进行联想,以“千尺”感叹人间离别的频繁。(2分)
(2)请分析两首词末句中“独自”和“愁”在情感表达上的妙用。(4分)
答:哀怨的《阳关》曲声中,诗人肝肠寸断,独倚兰舟。“独自”二字下得沉重,依依难舍的别情、孤身飘零的苦况,尽含其中。(2分)
“愁”字用得新奇,风顺船疾,本应高兴,但诗人却忧伤和怅惘,因为留恋的人转瞬已在遥远的“天北”了。(2分) 
友情链接: WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版