优范网 诗词网 招隐诗

招隐诗

明发心不夷,振衣聊踯躅。 踯躅欲安之,幽人在浚谷。 朝采南涧藻,夕息西山足。 轻条象云构,密叶成翠幄。 激楚伫兰林,回芳薄秀木。 山溜何泠泠,飞泉漱鸣玉。 哀音附灵波,颓响赴曾曲。 至乐非有假,安事浇淳朴。 富贵苟难图,税驾从所欲。

译文

清晨心中不平静,整衣徘徊游踯躅。我在踯躅徘徊中暂且安定下来,因为幽居在那深山沟。早上采那南涧的藻类,晚上歇息在西山脚。松树的柔枝如彩云构建,密集的树叶构成一片翠色的幄帐。置身在那丛生的兰林中,芳香萦绕,飘溢到秀美的小树上。山间的小溪多么清冷孤寒,飞流冲击发出如漱玉般的声音。哀怨的声音附倚着清冷的溪水而回荡不息,嘈杂的声随着季节变化而变化节奏。最美妙的音乐也不是真正的快乐音乐所在追求的价值不在虚伪的追求,安能浇灭朴实的心志呢?富贵如果难以追求得到,那就放下心中的愿望,随心所欲地生活吧。

友情链接: WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版