优范网 诗词网 鹊踏枝 · 谁道闲情抛掷久

鹊踏枝 · 谁道闲情抛掷久

谁道闲情抛掷久?每到春来,惆怅还依旧。日日花前常病酒,敢辞镜里朱颜瘦。 河畔青芜堤上柳,为问新愁,何事年年有?独立小桥风满袖,平林新月人归后。

注释

「谁道闲情抛掷久」句:《阳春集笺》引近人梁启超云:「稼轩《摸鱼儿》起处从此脱胎。文前有文,如黄河液流,莫穷其源。」。闲情,闲愁、春愁。 病酒:饮酒沉醉。《晏子春秋·谏上三》:「景公饮酒,酲,三日而后发。晏子见曰:『君病酒乎?』公曰:『然。』」 敢辞:不避、不怕。一作“不辞” 朱颜:青春红润的面色。 青芜:青草。 平林:平原上的树林。唐·李白《菩萨蛮》:「平林漠漠烟如织。」 新月:阴历每月初出的弯形月亮。

译文

谁说闲情被忘记了太久?每到新春来到,我的惆怅心绪一如故旧。为了消除这种闲愁,我天天在花前痛饮,让自己放任大醉,不惜身体消瘦,对着镜子自己容颜已改。 河边上芳草萋萋,河岸上柳树成荫。见到如此美景,我忧伤地暗自思量,为何年年都会新添忧愁?我独立在小楼,清风吹拂着衣袖。只有远处那一排排树木在暗淡的月光下影影绰绰,与我相伴。

赏析

本词抒写了一片难以指实的、浓重的感伤之情,大有「春花秋月何时了,往事知多少」的那种对于整个人生的迷惘和得不到解脱的苦闷,词中也同时包含着主人公对美好事物的无限眷恋,以及他甘心为此憔悴的执着感情。「独立小楼风满袖,平林新月人归后」两句,表现了主人公如有所待、又若有所失的情状,语淡而意远。
友情链接: WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版