优范网 诗词网 玲珑四犯 重过南楼用白石体赋

玲珑四犯 重过南楼用白石体赋

碧黯塞榆,黄销堤柳,危栏谁料重抚。 才情犹未减,指点惊如许。 当时共伊东顾。 为辞家、怕吟鹦鹉。 衮衮波光,悠悠云气,陶写几今古。 生尘每怜微步。 渺江空岁晚,知在何处。 土花封玉树。 恨极山阳赋。 吹芗扇底馀欢断,怎忘得、阴移庭午。 离别苦。 那堪听、敲窗冻雨。

译文

碧翠的天幕覆盖了榆林,黄沙消逝,大堤上的柳树逐渐凋黄。站在栏杆边没人想到又一次想起了故土。才华情感还未消退,指点江山令人惊叹不已。当时共同在东边遥望故乡。为了辞别家园,恐怕吟咏鹦鹉赋也会心生恐惧。波光浩荡,云气悠闲,这样的美景在此之中又能描写多少古今旧事。即使是短暂闲步也能感受到尘土扑面。到空旷的江边已到年底,故人又在哪里?士人凋零如枯枝朽木,玉树被尘封。心中极恨王褒的山阳赋。扇底吹来的香气和欢情都已断绝,庭院中午后的阴影已移,怎能忘记这些?离别的痛苦已经让人难以承受,更何况窗外传来阵阵冷雨敲窗的声音。

友情链接: WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版