优范网 诗词网 桃源忆故人春愁

桃源忆故人春愁

东风料峭寒吹面。低下绣帘休卷。憔悴怕他春见。一任莺花怨。 新愁不受诗排遣。尘满玉毫金砚。若问此愁深浅。天阔浮云远。

译文

料峭的东风吹在脸上感到寒气袭人。放下帘幕罢不要掀开,自己憔悴不堪害怕让春天看见。任凭黄莺和春花埋怨我。新的忧愁无法借诗排遣。玉毫金砚积满尘土。若问这愁究竟有多深,辽阔的天空远飘着云彩难以计算。

友情链接: WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版