首页
诗文
作者
考题
诗句
诗句上一句
诗句下一句
诗词
作者
搜索
优范网
诗词网
桃源忆故人春愁
桃源忆故人春愁
郑域
[宋]
东风料峭寒吹面。低下绣帘休卷。憔悴怕他春见。一任莺花怨。 新愁不受诗排遣。尘满玉毫金砚。若问此愁深浅。天阔浮云远。
译文
料峭的东风吹在脸上感到寒气袭人。放下帘幕罢不要掀开,自己憔悴不堪害怕让春天看见。任凭黄莺和春花埋怨我。新的忧愁无法借诗排遣。玉毫金砚积满尘土。若问这愁究竟有多深,辽阔的天空远飘着云彩难以计算。
友情链接:
WhatsApp网页版
WhatsApp网页版
WhatsApp网页版
WhatsApp网页版
WhatsApp网页版
WhatsApp网页版
WhatsApp网页版
WhatsApp网页版
WhatsApp网页版
WhatsApp网页版
WhatsApp网页版
WhatsApp网页版
WhatsApp网页版
WhatsApp网页版
WhatsApp网页版
WhatsApp网页版
WhatsApp网页版
WhatsApp网页版