优范网 诗词网 汉宫春 · 题西山玉隆宫

汉宫春 · 题西山玉隆宫

吟发萧萧。正古槎秋入,河汉银涛。红云甚家院落,一片笙箫。晋时言语,问何人、还肯逍遥。知几度、落花啼鸟,乡歌犹在儿曹。 游帷旧时明月,照满庭空翠,剪剪春梢。西山笑人底事,流浪宫袍。江湖近日,说神仙、多在渔樵。千古意,水沉香里,孤枫阴落重霄。

译文

歌韵清逸飘扬。正当秋季水枯叶落时从错杂丛生的树槎上空悄入人世星河般的巨浪狂涛汹涌澎湃。家中院子里开满了红色的云彩般的鲜花,音乐声阵阵,歌声悠扬。东晋时优美的言语歌声便犹如林间风声清新宛然在目可想,(任何人听后都会问)“会有谁经得起这一切诱惑?能返归山林过逍遥自在的隐居生活?”想必经历过长久的、时序更替般的无数次的落花啼鸣的春天,儿时的歌谣依然还在耳边回响。 曾经游观之处明月依旧明亮,照射着满庭绿油油的景色伴着树梢轻轻摇动随风作响,好似能听到细微之声一样。(老树经过)西山千年的嘲笑人变幻莫测的风事,(人们)感叹时光易逝宦海沉浮,(昔日)那身居官位的袍服早已破旧不堪。近来流传在江湖间的神话传说几乎都是渔人和樵夫们制造出的奇谈异论。这些奇谈怪论其实并不新奇久远,(他们说的)千年以前的事就如同沉香水中浮现出的孤独凄凉的影子,(它描述的是)在一棵枯萎的重叠云天的枫树后面陨落了一样蔽不见阳光。(这只孤魂未眠的精魅呵!)莫非是与困死在朝廷的小鬼有所联系?

友情链接: WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版