优范网 诗词网 沁园春 · 其一十二吴门怀古

沁园春 · 其一十二吴门怀古

草满姑苏,问讯夫差,今安在哉。望虎丘苍莽,愁随月上,蠡湖浩渺,兴逐潮来。自古男儿,可人心事,惆怅要离招不回。离之后,似舞阳几个,成甚人才。 西风斜照徘徊。比旧日江南尤可哀。叹茫茫马腹,黄尘如许,纷纷牛背,青眼难开。应物香销,乐天句杳,无限风情成死灰。都休问,向客边解后,只好拈杯。

译文

杂草长满姑苏台,询问夫差你在何处。望着虎丘暗淡无光,伴随而来的只有伤感之情,蠡湖烟波浩渺,令人感兴趣的事物追逐着潮涌而来。自古的男子内心总会有心思,怀着深沉的悲伤才能彻底舍弃寻找重要的人念头。即使找到了可信赖的人之后离别了,也如同失去了舞阳一样,无法成为真正的人才。夕阳余晖下西风徘徊不去。江南的哀愁比以前更甚。感叹前路茫茫尘土飞扬,世界纷扰无法看清真相。自然万物的香气消散,乐天诗句中的情感消失殆尽,无限的风情化为死灰。不要再问这些令人伤心的事了,在客边解闷之余,只能拿起酒杯一饮而尽。

友情链接: WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版