优范网 诗词网 越中问海客

越中问海客

风雨沧洲暮,一帆今始归。 自云发南海,万里速如飞。 初谓落何处,永将无所依。 冥茫渐西见,山色越中微。 谁念去时远,人经此路稀。 泊舟悲且泣,使我亦沾衣。 浮海焉用说,忆乡难久违。 纵为鲁连子,山路有柴扉。

译文

风雨中,来到沧洲已暮色苍茫,今日乘一叶扁舟始踏上归途。驾白云自南海出发,远行万里,快如飘飞。离家不知已有多少里数,自恐迁徙更远无处存身归路不明方向不清。日渐昏暗时在茫茫苍天里向西寻觅辨认,只见山色微茫隐约横亘在越地中。谁能想到离家去南海竟如此之远?如今经过这条路的人又如此稀少。停泊舟船心中悲切不禁泪流沾湿衣裳,想到漂泊海上不用多说,回忆故乡难以远离太久。即使像鲁连那样有才能才智高洁却不肯出仕守志隐退之人也只能去劈柴谋生安身破屋之中了。

友情链接: WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版