优范网 诗词网 满江红 · 书嘉禾李孝贞女事

满江红 · 书嘉禾李孝贞女事

地老天荒,重翻过、鸳湖春色。记当日、白衣来梦,前身西极。千古男儿忙不了,一时闺阁轻收得。羡缇萦,缓急请从行,真堪激。 曹娥恨,江犹黑。陶婴志,环空碧。想呼苍哀吁,药铛朱实。泪涴枫根终有痛,魂栖庙树知何日。听城南,夜夜杜鹃啼,催明月。

译文

即使地老天荒,仍然怀着鸳湖春色的美景重新浮现。回忆起当年白衣女子来到梦中的情景,那曾经身在西方极乐世界的体验。一生中男孩子难以完成的事情,一时间却被闺房中的女子轻易地做到了。我羡慕缇萦的勇敢果断,危急之时从容应对值得赞扬。曹娥的遗恨,使江水都为之染黑;而陶婴的志向,又使天地为之碧绿。她们呼天喊地诉说哀怨,留下的丹心犹如药物灵验。泪染树根使其生痛,精神却寄托在寺庙的树里却不知时日。听那城南的杜鹃声声夜啼,催人泪下月亮缺了又圆。

友情链接: WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版