优范网 诗词网 一萼红 · 和白石

一萼红 · 和白石

古藤阴。梦黄农上古,短发谢华簪。云雁书愁,霜蛩咽冷,灯烬还觉烟沉。才唱得、秋词入拍,又磅礴、羲帖仿来禽。榆景催人,花楼伤客,时怯登临。 电泡吾生如寄,况鸡虫得失,何足关心。无味咸酸,垂残筵席,莫非忧患相寻。向平愿、楹书枉托,更何取、遗子满籯金。借问蓬莱,几程几许云深。

译文

古树藤阴下,梦境中见到远古的农人,我已年老体衰,头发稀疏脱落,辞去了华丽的冠饰。书信传来令人忧愁的消息,霜降蟋蟀悲鸣令人心寒,灯芯燃尽仍觉室内昏暗。刚刚唱完一首节拍为秋的曲子,又欣赏气势宏大的羲帖摹写的来禽。榆树的影子催人年老,花楼触景生愁,让人怯于登临。 人生就像闪电一样转瞬即逝,更何况为了一点微小得失而斤斤计较实在不值得关心。生活中的荣辱得失无关痛痒,人生即将走到尽头就像酒席即将结束一样,或许都是些令人担忧的坏消息接踵而至。我枉自将人生寄托于楹书中,更看重留给子孙满箱黄金。试问蓬莱仙岛究竟还有多远,还有多少层云深在其中。

友情链接: WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版