优范网 诗词网 解语花 · 吊齐女

解语花 · 吊齐女

晴岚窈窕,绣岭周遮,一带残阳浅。荒坟草掩。行楸外、不见吴宫人面。 鸟啼花晚。抛残了、画裙罗扇。秋到也,凋尽白杨,未觉悲风减。 孤魄羁留谁管。算嫁女和戎,琵琶合传。一声低唤。 滴椒酒、顿首深深拜奠。邮亭旅馆。料死后、芳魂同怨。 只他年,寒食清明,谁把湘云唁。

译文

晴日中的山林岚气隐约可见,有如精美的壁画笼罩着山川,夕阳下泛着淡淡的光辉。荒坟被杂草掩蔽,坟边枯树环绕,看不见歌舞吴宫的佳丽。鸟鸣声声催人晚归,弃置了绣花衣裙与纨扇。到了秋天,白杨树凋零落尽,悲伤的风也未曾减弱。 孤魂野魄在此徘徊无人管束,倘若论及征戍之事和少数民族的投降归顺,琵琶曲中自有流传。一声低低的呼唤,洒下酒泪祭拜祭奠。驿站旅舍中,想象死后人的灵魂也会共同怨恨。只是到了来年的寒食节和清明节,又有谁去江边扫墓吊唁呢?

友情链接: WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版