优范网 诗词网 满江红 · 春归

满江红 · 春归

落絮飘香,问何事,春归恁速。任年年憔悴,眉峰双蹙。病骨未容持半偈,愁怀剩得盈千斛。怪痴情,似草尽还生,萦心曲。 惊残梦,风敲竹。欹单枕,茶初熟。惟数声啼鸟,伴人幽独。槛外花光消腻粉,阶前苔色欺蛾绿。把无聊,都付断肠吟,凭谁续。

译文

柳絮纷飞,花瓣飘飘,我询问春天为何如此匆忙离去?年年令人憔悴,眉头紧蹙。病弱的身体无法支撑半个偈语,愁绪却如千斛之满。我责怪自己如此痴情,如同荒草一般生命再衰而复燃,只环绕在我的心间。

风吹动的声音令人惊醒了残梦,仿佛敲击着竹节。我斜靠在枕头上,刚煮好的茶还在冒着热气。只有几声鸟鸣伴随着我独自度过这寂寞的时光。栏杆外的春光消逝得如香腻的粉一般迅速,台阶上的苔藓已经绿得超过了蛾翅的颜色。所有的无聊和寂寞,都化作了断肠的吟唱,但又有谁能继续陪伴我呢?

友情链接: WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp WhatsApp WhatsApp WhatsApp WhatsApp WhatsApp WhatsApp WhatsApp