优范网 诗词网 一萼红 · 湖帆静淑合画群芳册,次姜白石韵

一萼红 · 湖帆静淑合画群芳册,次姜白石韵

伫花阴。系离愁几许,仙格借豪簪。涕泪家常,宫商国破,英气都付消沈。忆春草、闲吟自适,羡月满、枝上并栖禽。密护情同,暗浮香冷,何日重临。 回记去年元夜,有华镫照眼,玉笛吹心。疏影黄昏,纹窗绿惨,温梦轻徙难寻。恨空负、林泉旧约,剩螺黛、残粉重千金。却怨修眉未舒,墨浅愁深。

译文

站花阴之中,牵挂离别的忧愁情绪难尽,就如仙女凭借豪簪一般傲骨脱俗。泪水常流,家国悲歌,英气勃勃都付诸沉寂。想起那绿草如茵,独自吟诵以排解心中郁闷,羡慕那月满之夜鸟儿双栖枝头。情深意切难以割舍,暗暗浮动着香冷的气息,不知何日才能再次光临。回想去年元宵夜,华灯璀璨如眼,玉笛之声令人心荡神摇。黄昏时树下光影斑驳,绿色窗格更显凄冷,温柔的梦境已经难以寻觅。遗恨无法辜负旧日山林之约,只剩残妆令人愁思重重。只恨自己眉未舒展,内心愁苦如墨般深重。

友情链接: WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版