优范网 诗词网 满江红 · 题南京夷山驿

满江红 · 题南京夷山驿

太液芙蓉,浑不似、旧时颜色。曾记得、春风雨露,玉楼金阙。名播兰馨妃后里,晕潮莲脸君王侧。忽一声、鼙鼓揭天来,繁华歇。 龙虎散,风云灭。千古恨,凭谁说。对山河百二,泪盈襟血。客馆夜惊尘土梦,宫车晓碾关山月。问嫦娥、于我肯从容,同圆缺?

注释

满江红:词牌名,又名:“上江虹”、“念良游”、“伤春曲”。双调九十三字,前片四十七字,八句,四仄韵;后片四十六字,十句,五仄韵。用入声韵者居多。 太液芙蓉:唐代长安城东大明宫内有太液池,此借指南宋宫廷。芙蓉,即荷花,比喻女子姣好的面容。 浑不似:全不像。 春风雨露:比喻帝王的宠爱。 玉楼金阙:指富丽的皇宫。 兰馨:本是女子首饰,这里借喻宫中的后妃。馨,一作“簪”。 晕潮:指女性脸上泛起红润的美丽光彩。 鼙(pí)鼓:指战鼓。 龙虎:比喻南宋的君臣。 风云:形容国家的威势。 山河百二:险要之地。 客馆:指驿馆,旅途中居住的地方。 宫车:指作者和后妃一行乘坐的车子。 从容:舒缓不迫。

译文

太液池的荷花浑然不似旧时娇艳记得曾经,沐浴春风,备承雨露,富丽堂皇的皇宫之中美好的名声在后妃中广播,莲颜生春,陪伴在君王左右。忽听得,军鼓声掀天而来,繁华顿歇。 君臣离敞,往日的风光消歇,千古之恨,向谁诉说?对着旧时的广阔山河,血泪沾湿衣袖,夜宿驿馆,扰被日闻尘土,飞扬、颠簸流离的赶路场景隙醒,一大早官车就踏着关山的月色赶路了。问嫦娥:是否能让我与你一道在月宫过邪清静的生活,共赏月囤月缺?

赏析

《满江红·题南京夷山驿》是南宋词人王清惠(一说张琼瑛)所写的一首词。词的上片以“太液芙蓉”开篇,追忆了宋亡前春风得意的宫廷生活。下片写宋室的覆亡,抒发了千古难消的亡国之恨。全词通过描写国家破灭,多次用典,描述自己的处境,婉转低回,细腻忧伤,表达了词人内心的悲痛之情。
友情链接: WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版