优范网 诗词网 淮阳感怀

淮阳感怀

金风荡初节,玉露凋晚林。 此夕穷涂士,郁陶伤寸心。 野平葭苇合,村荒藜藿深。 眺听良多感,徙倚独沾襟。 沾襟何所为,怅然怀古意。 秦俗犹未平,汉道将何翼。 樊哙市井徒,萧何刀笔吏。 一朝时运会,千古传名谥。 寄言世上雄,虚生真可愧。

译文

金色的秋风开始摇动草木的枝条,洁白的露水凝结在晚林中。今夜这栖身旷野的贫寒之士,内心郁积着无限的忧伤。野外平坦空旷,荻苇丛生;村落荒凉,豆叶长得茂盛。触景生情,令我忧伤无限,独自徘徊,泪水打湿了衣襟。泪水打湿了衣襟是为了什么呢?原来是因深深地追思古代的事情而伤感。秦地的民俗尚未安定,汉朝的基业还依靠什么来辅助呢?樊哙只是一个市井中的庸夫,萧何也只是刀笔吏出身。一旦遇到好的时机,他们也能得到不朽的谥号美名。在此寄言当世的英雄们,虚掷生命、不建功业实在愧对古训啊!

友情链接: WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版