优范网 诗词网 贺雪寄本府尚书

贺雪寄本府尚书

雨雪不顺时,阴阳失明晦。 麦根半成土,农夫泣相对。 我公诚诉天,天地忽已泰。 长飙卷白云,散落群峰外。 拂砌花影明,交宫鹤翎碎。 宿鸟晨不飞,犹疑月光在。 碧树香尽发,蠹虫声渐退。 有客怀兔园,吟诗绕城内。

译文

当雨雪不合时节时,阴阳失序,天地昏昧不明。 小麦的根系半埋在土里,农夫们相对而泣。 我诚恳地向天公诉说,天地忽然又恢复晴明。 大风卷起白云,云群在群峰之外散落。 云影轻轻掠过台阶,光影明亮,交错的宫殿显得像碎散的鹤羽。 过夜的鸟儿早晨不飞,仍疑月光留在那里。 碧树开满了芳香的花朵,蠹虫的嗡嗡声也逐渐消退。 有客人怀念着兔园的美景,绕城内吟诗表达情感。

赏析

《贺雪寄本府尚书》以一场久旱逢雪的盛景为背景,将自然变化与人文情怀交织成诗,在时空的流转中铺展出官民共庆的生动图景。诗人以“雨雪不顺时”起笔,用“阴阳失明晦”的混沌意象暗喻天灾,继而以“麦根半成土”的触目画面,将农夫相对而泣的绝望场景推至眼前。这种由宏观到微观的笔法,既勾勒出灾情的广度,又沉淀出生命的痛感,为后文的转折埋下深沉的伏笔。

诗中“我公诚诉天”一句,将焦点从苍生转向治者。尚书登坛祈雪的虔诚姿态,在诗人笔下化作沟通天人的纽带。当“天地忽已泰”的奇迹降临,长风卷白云的动态描写与群峰散落云海的静态画面交织,形成天地澄明的视觉冲击。拂过石阶的花影愈发清朗,交错的鹤翎碎成光斑,宿鸟因月光未散而迟疑不飞——这些细腻的物候描写,将雪后初霁的清新质感转化为可触可感的诗意空间。

诗人以“碧树香尽发”暗喻生机复苏,蠹虫声渐退则象征着秽浊消散。这种以嗅觉与听觉构建的立体意境,既是对自然轮回的礼赞,亦暗含对治者政绩的隐喻。尾联“有客怀兔园”的闲笔看似游离,实则以文人雅士吟诗绕城的场景,侧面烘托出祥瑞降临后举城欢腾的盛况。兔园作为古代文人的精神家园,在此处成为太平盛世的诗意注脚。

全诗以“不顺时”起,以“绕城内”结,形成完整的叙事闭环。诗人巧妙运用对比手法,将灾前的萧索与雪后的绚烂并置,在时空的张力中凸显治者德政的力量。那些散落群峰的白云、犹疑不飞的宿鸟、渐次消退的虫鸣,皆成为自然对人文的温柔回应。这种将天象变化与人间治理相勾连的书写,既延续了“天人感应”的传统思维,又赋予其鲜活的时代气息,使整首诗作在咏雪赞政的表层下,涌动着对理想政治秩序的深层思考。

友情链接: WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版