优范网 诗词网 城西别友

城西别友

驿楼重发不胜悲,执手难于乍别时。 故国残年人去远,乱山疏雨马行迟。 青袍暗湿为儒泪,绿酒愁听送客诗。 最是关门风雪恶,明朝吹尽鬓边丝。

译文

驿站离别的时刻让人难以承受离别的悲痛,刚刚相握的手却又被离别难以分离。故乡和年迈的父亲已远离让我悲痛欲绝,杂乱的山丘和稀稀疏疏的雨笼罩着我的战马行进缓慢。青色的官袍被泪水打湿,只能借酒消愁却愁上加愁,听得送客的诗歌更加难过伤心。最为悲凉的是寒冷的关门风雪更甚,担心那明朝飘尽的白雪也会把自己的鬓发吹变花白啊!

友情链接: WhatsApp網頁版 WhatsApp网页版 WhatsApp網頁版 WhatsApp网页版 WhatsApp網頁版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp網頁版 WhatsApp web WhatsApp网页版 WhatsApp網頁版 WhatsApp web WhatsApp网页版 WhatsApp網頁版 WhatsApp web WhatsApp网页版 WhatsApp web WhatsApp網頁版 WhatsApp web WhatsApp网页版 WhatsApp網頁版 WhatsApp web WhatsApp web WhatsApp網頁版 WhatsApp網頁版 WhatsApp网页版 WhatsApp網頁版 WhatsApp web WhatsApp网页版 WhatsApp網頁版 WhatsApp web WhatsApp网页版 WhatsApp網頁版 WhatsApp web WhatsApp网页版 WhatsApp網頁版 WhatsApp web WhatsApp网页版 WhatsApp網頁版 WhatsApp web WhatsApp网页版 WhatsApp網頁版 WhatsApp web WhatsApp网页版 WhatsApp網頁版 WhatsApp web