优范网 诗词网 古意送沈宏诗

古意送沈宏诗

燕赵多佳丽,白日照红妆。 荡子十年别,罗衣双带长。 春楼怨难守,玉阶空自伤。 复此归飞燕,衔泥绕曲房。 差池入绮幕,上下傍雕梁。 故居犹可念,故人安可忘。 相思昏望绝,宿昔梦容光。 魂交忽在御,转侧定他乡。 徒然顾枕席,谁与同衣裳。 空使兰膏夜,炯炯对繁霜。

译文

河北燕州一带多佳人丽女,她们娇艳的容颜在白日的光辉下更显明丽。长久的别离使荡子漂泊在外已有十年之久,她的罗衣飘拂双带舞动。孤独寂寞地守于春楼之中,玉阶上只有她独自哀伤。又看到燕子双双归来衔泥筑巢,绕穿华丽的房屋。它们参差地飞入绮幕之中,上下在雕梁间飞翔。旧居令人难忘,旧人也无法忘记。相思之苦令人绝望,梦中也未曾见到她的容颜和光亮。梦中似乎又与她交合,醒来的床铺仍然空荡荡。孤独地看着枕席之上无人同眠。只能看着兰膏把夜晚点亮,相对彻夜的都是明亮的月光和凝结的霜雪。

友情链接: WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版