优范网 诗词网 冬夜酬魏少傅直史馆诗

冬夜酬魏少傅直史馆诗

年病从横至,动息不自安。 兼豆未能饱,重裘讵解寒。 况乃冬之夜,霜气有馀酸。 风音响北牖,月影度南端。 灯光明且灭,华烛新复残。 衰颜依候改,壮志与时阑。 体羸不尽带,发落强扶冠。 夜景将欲近,夕息故无宽。 忽有清风赠,辞义婉如兰。 先言叹三友,末言惭一官。 丽藻高郑卫,专学美齐韩。 审谕虽有属,笔削少能干。 高足自无限,积风良可抟。 空想青门易,宁见赤松难。 寄语东山道,高驾且盘桓。

译文

一年四季都疾病缠身,行动和休息都不能安宁。饭菜不能吃饱,厚实的毛皮衣也不能解除寒冷。更何况是冬天的夜晚,霜露之气更加让人感到寒冷酸楚。风响来自北面窗户,月光影斜照在南边。灯光忽明忽灭,华烛新燃又复熄灭。随着气候变换衰老的容颜已经浮现,雄心壮志与岁月一道消磨了。身体羸弱导致衣带宽松,头发脱落只能勉强戴上帽子。夜已渐深,临近年终,休息的时间依然没有减缓的迹象。忽然有清风送来赠诗,言辞义理如兰一般婉约美好。先言感叹三友相聚的时光,最后却惭愧自己身为一官之职的卑微。辞藻如同郑卫的音乐一般优美动听,专学美好的齐韩文化。虽然明示有所嘱托,但修改润色之笔却很少施展才华。有高足自己自然就能不断进步,积累知识如疾风骤起可迅速掌握。空想修习《青囊经》或许容易,但想要像赤松子那样尸解成仙却十分困难。寄言朋友要留意保重身体,驾着马车在东山之上徘徊不前吧。

友情链接: WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版