优范网 诗词网 冬日伤志篇

冬日伤志篇

昔时惰游士,任性少矜裁。 朝驱玛瑙勒,夕衔熊耳杯。 折花步淇水,抚瑟望丛台。 繁华夙昔改,衰病一时来。 重以三冬月,愁云聚复开。 天高日色浅,林劲鸟声哀。 终风激檐宇,馀雪满条枚。 遨游昔宛洛,踟蹰今草莱。 时事方去矣,抚己独伤怀。

译文

从前有个放纵游荡的士人,他任性少约束,不加以矜持自持。早上他驾驭着高头大马从街头穿过,到了夜晚则大口喝酒喝到口中像含了熊掌一样沉醉不已。他攀折下鲜花在淇水边漫步,抱着琴瑟望着丛台沉思。然而昔日繁华景象已不复存在,衰颓疾病一下子来到身上。加上这三冬季节的日子更觉痛苦难耐,如层层愁云聚集无法散开。天空高远显得日光颜色浅淡,树林劲风吹拂连鸟声也显得悲哀。终风激荡着屋檐屋宇,残余的积雪布满了树枝藤蔓。昔日他在宛洛一带游荡无拘无束,如今徘徊于荒草之中不禁迟疑起来。时事变迁已然逝去,想想自己独自伤心不已。

友情链接: WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版