优范网 诗词网 寄子诗

寄子诗

九十衰翁七十儿,此时那可两分离。 客乡已是三年别,人世应无百岁期。 春雁北飞频送目,夕阳西下几颦眉。 何如及早成归计,莫待山榴开满枝。

译文

一位已经九十岁的老人有七十岁的儿子,如此年迈的时候怎么能让他离家远行与自己分离呢?即便不得已远行了也已经分别三年,在人世难得长久的聚首了。春去秋来的季节里看着成群的大雁向北方飞去让人频繁瞩目,每每想到彼此双方年老时连太阳的迟缓下落都引发多次愁眉不展地寻思着老天的无理捉弄。怎能没有及早期盼回家的盘算与念想,而是等到遍野的山花尽数开放的时侯呢?

友情链接: WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版