优范网 诗词网 北人以松皮为菜予初不知味虞侍郎分饷一小把因饭素授厨人与园蔬杂进珍美可喜因作一诗

北人以松皮为菜予初不知味虞侍郎分饷一小把因饭素授厨人与园蔬杂进珍美可喜因作一诗

吾老似出家,晚悟愧根钝。 滋旨却膻荤,禅蜕要亲近。 伟哉十八公,兹道亦精进。 舍身奉刀几,割体绝嗔恨。 鳞皴老龙皮,鸣齿溢芳润。 流膏为伏龟,千岁未须问。 便堪奴笋蕨,讵肯友芝菌。 跏趺得一饱,万事皆可摈。 侍郎文懿后,落落众推俊。 澹然世味薄,内典得所信。 香厨留净供,频食不言顿。 晏然默不语,草木雷音震。 得法于此公,骨髓传心印。 应怜持节人,饷此为问讯。 欲将无上味,为我洗尘坌。 食之不敢馀,感激在方寸。

译文

我感觉自己已然年老,就像是僧人远离尘世。晚年觉悟佛理,仍自觉根性迟钝,有些惭愧。滋养心智的旨趣却在于腥荤食品之外,要想证悟佛法涅槃解脱,就必须秉持清心寡欲,与尘世疏离。如十八公般的高僧真是伟大,在修行道路上也非常努力精进。他们舍弃身躯如同奉持刀锯一般,割除肉体上的痛苦,杜绝嗔恨恼怒的情绪。他们就如皴擦出鳞片的老龙皮肤,言辞中流露出芳香润泽。他们的智慧如同流淌的膏泽,滋养着众生,寿命长久无法估量。他们足以使人为之奴仆的蕨菜般谦卑,怎么肯与芝菌等俗世之物为友呢?只要能够跏趺而坐饱餐一顿,万事皆可抛弃。侍郎文质彬彬之后,众多弟子中出类拔萃。他对世情淡泊,对佛典深信不疑。他在香积厨中留下净供之物,频繁地享用却从不间断。他安然静默不语,而佛法的雷音震动四方。我们应从这位高僧身上获得佛法真传,领悟骨髓深层的佛理。应该同情那些持节修行的人,以此物馈赠给他们以示慰问。他们希望将无上的佛法滋味,为我们洗净尘世的纷扰。享用此物后,内心充满感激之情,不敢有丝毫剩余之念。

友情链接: WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版