优范网 诗词网 听寓上人弹琴

听寓上人弹琴

肃肃日初出,鸟雀寂不鸣。 上人理真性,拂弦奏古声。 声古神亦穆,冷冷发孤清。 乍疑千万山,逼向户牖生。 又如秋月下,徐闻溪水行。 冥激有殊致,历落难强名。 座客斋所向,恬澹以为情。 曲终而指歇,音响仍未停。

译文

清晨太阳初升,鸟雀寂静无声。我进入山中拜访老师,拨动琴弦弹奏起古老的曲调。琴声古老典雅,神情也随之肃穆,幽冷凄清,像是有一股幽泉涓涓流入深山空谷间;突然间又像乐曲升起了万山来响在面前的门窗外边,仿佛在秋月皎洁下听到溪水行进的声响。微妙中使心灵受到了很大的激荡,感觉声音隐隐约约、似有似无难以形容。聆听琴声的客人心之所向都是恬淡超脱的情境。演奏结束时手指不再拨动琴弦,但乐曲的余音却仍然飘荡在空中。

友情链接: WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版