优范网 诗词网 正月二日夜雪用东坡聚星堂韵

正月二日夜雪用东坡聚星堂韵

茶炉半枪始展叶,夜窗手点浮绿雪。 开门密霰已满庭,狂呼失喜冠缨绝。 轩辕忍寒肩辄耸,柴桑习懒腰愁折。 松枝插户压渐低,镫影摇空暗欲灭。 生涯碌碌风轮转,岁月堂堂电光掣。 频浮蓟北柏子樽,苦忆江南梅花缬。 停云远道空滞留,归梦残更付骚屑。 诘朝初旭雪半消,似有仍无只一瞥。 空中色相定何著,文殊师利犹多说。 便须参访不二门,顾我舌根钝于铁。

译文

茶炉初烧水声如枪响,茶叶在水中舒展如枪叶般轻盈飘舞。夜晚的窗户上,我亲手点染着绿色的茶末,仿佛见到了绿色的雪花在空中飞舞。 打开房门,密集的雪花已经铺满庭院,我惊喜若狂到忍不住大喊大叫,甚至因为喜悦忘形帽子上的缨穗也脱落了。我身肩冒着严寒走在户外,脑海中想像出北斗星位置,仿佛看见柴桑树在寒风中摇曳着枯瘦的腰肢。松树枝条插满了积雪,压得越来越低,灯光在夜空中摇曳不定,仿佛将要熄灭一样。生活中不断像车轮一般前进旋转却又很普通乏味。岁月的推移如电光一样飞逝变幻,我的头顶已被风雪压低了许而人的梦想就像漂泊于江湖一样遥不可及。在蓟北频繁浮现的柏子酒杯,让人回忆起江南梅花的美好景象。停留在这云端的道路上却无法前行而感到停滞不前,只能在残梦和更深人静的时候让自己变得忧伤凄凉。到了清晨初升的太阳照亮了半边天空雪花逐渐消融只剩下一瞥之中的残影,但其中真实存在的事物却依然在诉说着故事的真实。在这样的氛围中探寻生命的不二法门并非易事需要我们虚心向文殊师利这样的智者请教以开启智慧之门但我自己的舌根却如同铁一样笨钝无法轻易地悟出其中的道理。

友情链接: WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版