优范网 诗词网 予尝作罗浮观日图赠周道士今日忽欲复作此图寄何徵士勤良为先作诗寄之

予尝作罗浮观日图赠周道士今日忽欲复作此图寄何徵士勤良为先作诗寄之

罗浮欲雨天突兀,暮云晚山辨不得。不知一夜云化水,洗出东南半天碧。 二樵山父黄葛衣,踏晓独开山上扉。梦然冥海万里黑,中有沧凉红百围。 赤明道士亦好奇,独爱此景请画之。画之别我向南去,衡岳洞庭行挈随。 此人今已云水杳,此景恐为人世知。我亦出山忘誓辞,画亦仿佛不可追。 可怜牛马走尘土,更复身心伤别离。何郎昔访我,对我终日坐。 归去橘柚乡,别我一载长。秋风几日吹绿草,尽卷江声入怀抱。 心尚波涛定后惊,身向朋侪最先老。荣名愿及饥时贵,绝技原非死前宝。 昔寄画一纸,画山不画水。今乃更一端,画水不画山。 要令碧海汹涌日,破尔粉壁青苔间。於陵先生梦葵食,梦亦伤廉心不安。 何如对此饱亦得,不饱可质饱可还。苦心作诗乃无益,君不见杜陵野老不得食。

译文

好的,我会为您逐句解释这段诗歌的意思:

罗浮山即将下雨,天色阴沉突兀。傍晚的云彩和远处的山峦模糊不清,难以分辨。不知道一夜的云是否将化为雨水,清晨洗出了东南方半天的碧色。

有一位打柴为生的老人穿着黄色的衣服,一大早便独自打开山上的屋门。他梦中到了一个茫然无边的黑色海域,中间有清凉透彻的红色巨大树木。

有一位赤明道士也对此景好奇,特别喜欢,便画了下来。他带着这幅画向南去,衡山和洞庭湖都在他的画作中。

现在这个人已经难以寻找,仿佛云水相隔。恐怕这幅景色只有人世间才能看到。我也曾经出山却忘记了誓言,画中的景象似乎也无法再现。

可怜那些奔波于尘土中的人,身心都受到了伤害和别离之苦。何郎曾经来访我,与我终日对坐。他归去后到了橘柚之乡,与我们分别已经一年了。

秋风几日在吹绿草地,把江水的声音都卷入了我的怀抱。我内心经历了波涛汹涌到平静的过程,身体却已先一步衰老。我在朋友中算是早熟的。即使功名和荣誉愿意在饥饿时给予我重视,但绝技也并非死前的宝贝。

以前我寄给你一张纸画,只画山不画水。现在我要改变一端,只画水不画山。我要让那碧海汹涌的画面,破开你的粉墙和青苔之间。於陵先生梦见吃葵花,但梦也伤廉心不安。如何面对这样的现实呢?饱的时候就可以安心享受,不饱的话可以抵押换食。苦心作诗其实没有益处,就像杜甫这样的诗人也曾面临饥饿的困境。

这段诗歌表达了对自然景色的赞美、人生的无奈与挣扎,以及对友情和生活的反思。

友情链接: WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版