优范网 诗词网 题张少仪望云图

题张少仪望云图

天上浮云无定踪,倏忽变转随长风。如鸟如衣如擘絮,何如游子飘零西复东。 忆君入洛年华盛,路指天门未为觅。十年奔马走三边,千古才人同一命。 有才无命奈君何,不用悲伤损太和。东方且向市中隐,宁戚谁当朱下歌。 幕府沈沈白日陨,出门怅望南天尽。南天一望尽浮云,不见黔阳白发人。 白发一白不可黑,游子愁思泪沾臆。昨夜风吹大火流,梦魂飞绕芳杜洲。 芳杜洲前山水隔,觉来依旧南云白。男儿生世不得铭功勒石燕然山,岌峨空负头上冠。 会须吸饮藐姑上,聊可浮沉宾佐间。我闻人情圣人有弗禁,安能低颜龌龊长不欢。 天空地阔任所适,何日开笼放白鹇。

译文

天空中的浮云无法确定其位置,它们忽而随风迅速转变。它们像鸟一样飞翔,像衣服一样飘动,又像撕裂的棉絮。就像游子漂泊不定,在西边游完又往东。

想起你风华正茂时进入洛阳,虽然指向皇宫的路并未实际去寻找。十年间你如骏马般驰骋边疆,但千古以来有才之人却拥有相同的命运。有才却无命可怎样呢?不必为此悲伤损害身心。你在东方且隐于市,如同宁戚在朱下唱歌等待机会。

幕府中日月渐渐黯淡,你出门望着南方天际。南天的尽头尽是浮云,却看不见黔阳的白发人。白发一旦变白就不能再变黑,游子的愁思泪沾胸襟。昨夜大风吹过,梦中的你环绕着芳杜洲飞翔。芳杜洲前山水阻隔,醒来后依旧望着南方的白云。

男子汉在世间如果不能铭功勒石于燕然山,空有崇高的官位又有什么用呢?你需要去藐姑山上畅饮一番,可以在宾佐之间随意出入。我听说圣人对人的情感是无法禁止的,怎能总是屈辱自己而不欢乐呢?天空广阔,你可以随心所欲地适应环境,什么时候打开笼子放飞白鹇呢?

这首诗充满了对友人的思念、担忧以及对其境遇的不满,同时也表现了诗人对自由自在生活的向往和对友情真挚的赞美。

友情链接: WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版