优范网 诗词网 寄天津范自牧观察

寄天津范自牧观察

怅望津门雁不归,尺书迢递雪霏微。 每怀甘旨尘生釜,岂为行吟带减围。 天地有情人落寞,云霄无路梦依稀。 山公应念遗孤幼,寄与愁心问绣衣。

译文

惆怅地凝视着渡口,盼望雁阵南飞带去自己关怀亲人的信息书信啊千里迢迢盼望尽快飞到家门口却见到雪花纷飞;每次想到寄点美食给家人而家里却空空如也,怎么能只是为了吟诗而让身体日渐消瘦呢?天地间充满着人情而亲人远离在外倍感寂寞,梦中追寻亲人的踪迹却如登天一样难寻啊。如果山简知道我是个遗孤,一定会体恤我这个孤儿处境凄凉的生活而照顾我这个可怜的孩子,把我的愁思寄托给使者去告诉那些掌管军政的人。

友情链接: WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版