优范网 诗词网 寄梅竹卿表妹

寄梅竹卿表妹

涉世如虚舟,飘飘随长风。 朅来聚闽海,境遇将毋同。 同为出岫云,同作随阳鸟。 既忝葭莩亲,复结苔岑好。 昔人重交谊,高义仰雷陈。 生世恨不栉,苦乐恒由人。 多君薄时趋,慷慨制侵辱。 岂徒愧须眉,兼可振薄俗。 凶顽苟能化,田氏荣紫荆。 但愁下愚质,久渐故志萌。 治家不贵宽,恩多生妄想。 所以先圣言,小人最难养。 孤琴海上弹,谬蒙知音赏。 何日结比邻,晨夕数来往。 朱弦静愔愔,落叶鸣摵摵。 霜警夜乌啼,鱼跳池水活。 此时一尊酒,斟酌谁与同。 举头望天末,烟霭相溟蒙。 美人期不来,寒月何皑皑。 下阶倚修竹,顾影空徘徊。 夜深还入阁,镫烬和烟落。 月亦如慰情,流光照罗幕。

译文

踏入尘世如同坐上了一叶虚舟,随着长风飘飘荡荡。 自从来到闽海聚集,每个人的境遇恐怕都不相同。 我们如同出岫的彩云,又如同追逐阳光的飞鸟。 既然都是同族亲属,又结成了深厚的友谊。 前人重视交情,崇尚雷震陈式的威武精神。 人生在世恨不能一帆风顺,快乐和痛苦往往由不得自己。 多亏你们年轻人趋时进取,慷慨激昂,遏止了侵犯欺凌。 不仅须眉男儿感到惭愧,更可振奋世俗的轻薄习俗。 即使天性凶顽的人也能感化,正如田氏紫荆重现。 但我担心自己的愚钝资质,时间一久便渐渐恢复旧习。 治理家庭最忌过宽,恩泽多了就容易滋生非分之想。 所以先圣说,小人最难养活。 我孤身在海上弹琴,有幸被知音欣赏。 何日能移居近处,朝夕相互探访? 琴弦静寂无声,落叶萧萧而下。 霜降使夜鸟惊啼,池鱼欢快跳跃。 此时一杯酒,谁能与我同饮? 抬头仰望天边,云烟迷茫。 期盼美人来访却不见踪影,只有清冷的月光照耀大地。 走下台阶靠着修长的竹子,顾影自怜,独自徘徊。 夜深了回到阁中,灯芯燃尽,余烟袅袅。 月亮也像来安慰我的情绪,月光照亮罗帐幕帘。

友情链接: WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版