优范网 诗词网 十二时 遂昌道中

十二时 遂昌道中

怅迢迢、千山万壑,竹杖芒鞋轻度。 满面上、蛮烟瘴雨。 不觉沉沉天暮。 村店茅檐,朦胧淡月,照梦儿归去。 又却被、无赖村鸡,未晓唤回,依旧草床孤旅。 天渐明、朝炊才罢,又走羊肠歧路。 行李半肩,萧条书剑,尽染枝头露。 过岭来倦矣,危亭且自少住。 怪竹筐、携来焦饭,簌簌万千沙土。 手掬寒泉,坐餐林下,不辨甘和苦。 劝行人且饱,前途未知谁主。

译文

以下是这段文言文的解释:

心情惆怅,路途遥远,跋涉在千山万壑之间。我用竹杖支撑前行,穿着草鞋步履轻快。一路上,满面的愁容和旅途中的烟瘴弥漫。不觉间夜色已深,天空被厚重的黑暗笼罩。走到一个乡村小店,屋檐简陋,在朦胧的月光下,它像一个指路明灯,引导我归梦。然而鸡鸣唤醒我时天未破晓,我仍然只是孤单一人,草床上躺卧。天空渐渐放亮,早饭刚刚做完,我又踏上了羊肠小路行走。行李重得只能扛半肩,剑也显得破旧不堪,整个人疲惫不堪,行李上的露水沾湿了衣物。经过一段山路后感到疲倦不堪,我在一座高亭中暂时歇息。我看着奇怪的竹筐里装着的焦饭和散落的沙土感到不安。我用手捧着冰冷的泉水,坐在林间用餐,已经尝不出食物的味道是甜还是苦。我劝告路上的行人先填饱肚子,因为未来的路还很长,谁也不能预料会发生什么。

友情链接: WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版