优范网 诗词网 送别俞眉仙归新安

送别俞眉仙归新安

古人为吏惜折腰,今人为吏愁吹毛。 渭城小邑大如掌,百家杀尽十家逃。 俞侯年少专城居,渭人始得归田庐。 郭外行春策病马,壁间退食悬枯鱼。 一朝微中考功法,拙宦违时乃承之。 妻儿驴背坐复跌,担囊但有琴书压。 君家旧在黄山曲,武溪千转清如玉。 拂衣长啸山水间,回首风尘真仆仆。 五柳门前菊欲黄,布帆高挂蒹葭苍。 归去来兮倘相忆,陇雁飞时书数行。

译文

古人担任官职时小心翼翼,对上级的威胁感到恐惧;而今天的人却担忧吹毛求疵的指责。在渭城这个小地方,官府就如同一个大手掌遮天蔽日,大量百姓受尽欺压之后流离失所,百家之中只有十家能够幸免于难。而俞侯年轻人坐守城池,让百姓终于能安居乐业、回到田间小屋。他有时外出漫步、策马出游却带着病马,壁间悬挂的是已枯的鱼暗示为官清廉而收入微薄。尽管因才能平平而不免遭人微言苛责,但这位笨拙的官员依然奉行忠君之道坚守正道、无所畏惧。因身负重任外出闯荡他不敢放松精神警惕面对生活的压力和孤独身心俱疲以至于妻儿跌倒于驴背上和他人见笑不知退。官场上只得提着装琴的书囊行走在奔波之路上度过苍茫的水葭中或听到熟悉的黄鹂鸣翠柳之音高挂白帆船又寓示了离别和归来相融合的愿望期盼。倘若最终能在绵延的山水之间自在地生活着将是何等的恬然闲适这时纵有那些碌碌平庸的人和事占据在心中也不要有所眷念之际在陇雁南飞之际写下一封书信寄去远方的思念之情。

友情链接: WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版