优范网 诗词网 文丞相琴歌

文丞相琴歌

上弦谡谡松风鸣,下弦汩汩乃作厓山之海声。当时一弹再鼓处,山石欲裂天为惊。 永嘉道出清原寺,雨黑镫昏不成睡。手挥行箧七条弦,诗写孤臣两行泪。 泣山鬼兮云沉沉,感君恩兮波深深。哀哉丞相琴,即是丞相心。 糁羹尚记板桥道,麦饭谁哭冬青林。景炎时事可知矣,空抱壮怀犹不已。 五坡岭,零丁洋,可怜道路摧肝肠。何如青原山中留宿夜,清商一曲龙吟长。 生在南天死北地,流落孤琴旧时字。故友惟留玉带生,西台已碎竹如意。 吁嗟乎,坏漆凄凉五百秋,茫茫谁刺海滨舟。高山流水臣心在,尚欲黄冠故国游。

译文

上弦时如松风阵阵鸣响,下弦时如崖前海浪滔滔。当时弹奏古琴一弹再鼓的地方,连山石都要裂开,天也被惊动。永嘉游历时曾宿清原寺,夜雨昏灯难以安眠。手提琴匣拨动琴弦,写下孤臣的泪水。阴云沉沉,向山鬼哭泣;波涛深深,感叹君恩。悲哀的是丞相的琴,如同丞相的心。当年文山吃糠在板桥的情景还记忆犹新,有谁在麦饭中哀痛地哭于冬青树下?景炎年间的往事可明白了吧?可还抱定壮怀不曾泯灭。五坡岭和零丁洋的遭遇令人摧折心肝,哪堪回想?不如在青原山暂住一晚,听一曲清商吟龙吟声长长。从南天投生到北地死去,遗留下孤琴和旧时的文字。旧友只剩下用如玉腰带钩着的短簪帛刀环相送(取自丞相遗物之典故),西台殉国却竹如意已碎(竹如意为宋朝丞相文天祥的象征)。啊!文丞相漆身残破已历五百春秋,茫茫之中谁去刺破海边舟船。我心如流水长流不息永念文丞相的高风亮节精神犹存,还想到去游历故乡重新穿上皇帝的衣服(以喻复兴故国)。

友情链接: WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版