优范网 诗词网 七月十二日携儿侄西村观获示之以诗

七月十二日携儿侄西村观获示之以诗

人生须饱腹,农事其本根。 安坐而取食,愧耻何可言。 我曹蒙祖泽,以有此田园。 儒衣吓乡里,道义未能敦。 秋成属登稼,耞板响朝昏。 间携小儿子,观获前山村。 割把汗流体,打取兼劳烦。 岂敢惜艰苦,颗粒天地恩。 儿曹嗜果饵,且饭意不存。 那知养命主,农夫尔宜尊。 古人出躬耕,立功弥乾坤。 游闲了一生,不如犬与豚。

译文

人生在世应当吃得饱,农事是立国的根本。安安稳稳地坐着吃饭,对于农民的劳动成果,有什么可惭愧的。我们得到祖辈的恩惠,因此能有这样的田园生活。虽身穿儒生的服饰居住在乡野,却没有很好地研究探讨道理和仁义的本源。当庄稼成熟需要收割时,我们从早到晚辛勤忙碌。有时我带上自己的儿子,去看看收获的景象。看到农民们收割捆扎庄稼汗流浃背,又打谷子又耙稻谷特别辛苦,我们岂敢吝惜体力。一粒粒谷子都是天地精华孕育而成。你们只知道孩子们爱吃水果,却忘记了农民的辛苦。哪里知道养命的根本在于粮食,农民应当尊重。古人亲自参加耕种,匡扶天下安定乾坤。如果游手好闲度过一生,还不如犬和猪有价值。

友情链接: WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版