优范网 诗词网 十一月初八日舟中夜坐饥甚

十一月初八日舟中夜坐饥甚

诗人之腹饥生芒,作气恣跃为文章。天公吝我以稻粱,要以万象塞我肠。 使冬始寒天雨霜,一镫伴客惨不光。雷鸣腹底自礌硠,忽尔坐念心忧伤。 我从髫岁离故乡,山中田事惭已忘。我翁一官系朝廊,年年红粟分太仓。 东洲回首云荒荒,负郭曾无半亩粮。计惟狂歌与慨慷,咀嚼道妙捐秕糠。 百年饥渴免思量,是为东山陆氏庄。何须早计归耕桑,画饼成诗强自慰,江神大笑吾非狂。

译文

诗人因饥饿而灵感如锋芒毕露,借气势纵横奔腾来创作诗文。老天吝啬给予我食物,却以世间万象充实我的思想。寒冷冬季开始,天空降下霜冻,一盏灯下,客人脸色阴沉无光。雷声在我的腹底轰鸣作响,坐着一动心思便悲伤起来。 我从幼年离开故乡,山中农事都已淡忘。我的父亲做官身居朝中,每年取太仓中的粮食而给俸禄。回顾往昔在东洲,靠近城郊却没有半亩存粮。想到这些便放声高歌或慷慨激昂,领悟道理而不用言辩慷慨激昂,也不必忧虑衣食丰缺了无依靠的空想幻食理想也算饱食欢畅。不需顾虑何去何从思索迷茫劳神费力地早早归耕田桑之事而思量无望地幻想中以求自我安慰和勉强的精神食粮充饥时则把空想变成诗句聊以自慰并激励自我成长并借江神之力以彰显我并非狂妄自大而借以自勉自我安慰并表明自己并非狂妄可笑之辈。

友情链接: WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版