优范网 诗词网 游西山兰若二十韵

游西山兰若二十韵

四禅分浩劫,双树启香津。 地涌龙沙古,宫开鹿苑新。 宝铃流塞雨,金刹照边春。 窈窕丹栌合,崚嶒碧嶂邻。 下堂钟送客,归院树迎人。 仙梵消兵气,天花洒战尘。 瀑泉喧月晓,山磬静霜晨。 咒食闻禽下,翻经见虎驯。 果肥风破甲,松劲雪生鳞。 座儗逢师子,林应集雁臣。 南宗坛卓锡,西竺字函银。 香散冰天畔,僧归沙海滨。 啸声疑药老,碑制想王巾。 共道城为化,谁怜里是贫。 白诧徒仿佛,皂帽自逡巡。 已昧生还日,空悲老去身。 神人宁梦汉,逐客未归秦。 涕泪瞻慈像,皈依请梵轮。 祇林谁抖擞,朔野此沈沦。 何日吴中寺,长斋礼应真。

译文

这首诗描绘了一幅宁静而神秘的禅院景象。以下是现代汉语的翻译:

四禅分散了大劫的痕迹,双树开启了香甜的泉水。 大地涌出古老的龙沙,宫殿开启新的鹿苑。 宝铃在空中回荡如塞雨,金刹在边疆闪耀着春天的光芒。 幽深的丹栌合抱,高耸的碧嶂相邻。 下堂时钟声送客,归院时树木迎人。 仙乐和梵音消散了兵气,天花散落驱散了战尘。 瀑布和泉水在月晓时喧嚣,山间的磬声在霜晨中静谧。 诵经之声引来禽鸟下界,翻阅经卷时有驯服的虎现身。 果实丰满如风破甲,松树劲健如雪中生鳞。 禅座仿佛有师子聚集,树林中雁群应和。 南宗法坛卓锡威严,西竺经文如金银般珍贵。 香气弥漫在冰天的边缘,僧人回归沙海的岸边。 啸声宛如仙人在药老之地发出,碑文之制如同王巾所书。 人们都说此地是神圣之地,却无人怜悯当地的贫穷。 贫者只能在此徒然羡慕,自己只能逡巡于黑暗之中。 生命已经模糊不清,空悲老去之身。 神人不会梦到汉朝,逐客未归秦朝。 泪眼望着慈悲的佛像,皈依佛法请求解脱。 在这荒废的寺庙中无人振奋精神,只有沉沦在此的北方荒野。 何时能够去往吴中的寺庙,长斋礼拜真正的佛祖呢?

友情链接: WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版