优范网 诗词网 偕杨善卿丘以敬刘载民游法云寺以色即是空分韵得即字

偕杨善卿丘以敬刘载民游法云寺以色即是空分韵得即字

驾言招提游,系马日之夕。 黍酒浓滴珠,松风暗笼漆。 朝士昼鸣珂,山僧夜飞锡。 凤台锦袍人,可望不可即。

译文

驾乘寻寺庙出游,日落时将马儿拴住。老酒酿造浓似滴泪珍珠,松树声响像琴曲声声奏著夜曲之声助景增色。达官贵人白昼骑着马佩着饰物发出鸣响,山僧们夜间飞行头巾飘动如风。凤台之上锦绣官服的人,虽可仰望却不能接近。

赏析

《偕杨善卿丘以敬刘载民游法云寺以色即是空分韵得即字》一诗,以其清新脱俗的笔触,勾勒出一幅与友人同游法云寺的悠然画卷,字里行间透露出诗人对自然与禅意的深刻体悟。

开篇“驾言招提游,系马日之夕”,简洁明了地交代了游玩的时间与地点,一个“驾言”二字,便让人仿佛看到诗人与友人驱车前往法云寺的急切与期待,而“系马日之夕”则营造出一种傍晚时分,夕阳温柔地洒在古寺前的宁静氛围,为全诗铺设了一层淡雅的底色。

接着,“黍酒浓滴珠,松风暗笼漆”两句,通过细腻的感官描写,进一步渲染了法云寺的幽静与神秘。黍酒之醇厚,如珠滴落,不仅让人联想到山中清冽的美酒,更隐喻着友情之深、心境之纯;松风阵阵,夜色中仿佛被一层暗漆所笼罩,这不仅描绘了山林间的自然景象,也暗含了禅意之深邃,引人遐想。

“朝士昼鸣珂,山僧夜飞锡”两句,则将视角从自然转向人物,对比鲜明。朝士白日里车马喧嚣,鸣珂声声,代表着尘世的繁华与忙碌;而山僧则于夜深人静之时,以锡杖飞行,象征着超脱世俗、追求精神自由的禅者生活。这种对比,不仅展现了两种截然不同的生活方式,也隐含了诗人对于内心宁静与精神自由的向往。

最后,“凤台锦袍人,可望不可即”作为结尾,既是对前文的一种升华,也留给读者无限遐想的空间。凤台锦袍人,或许象征着权贵或世俗中的美好,但在诗人眼中,这一切虽美,却如镜花水月,可望而不可及。与之相比,法云寺的清幽、山僧的淡泊,才是心灵真正的归宿。

整首诗以景入情,以情写景,通过对法云寺游玩的描绘,巧妙地融入了诗人对人生、对自然的深刻感悟,以及对禅意生活的向往。语言优美,意境深远,读来令人心旷神怡,仿佛随诗人一同漫步于那静谧而神秘的古寺之中。

友情链接: WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp WhatsApp WhatsApp WhatsApp WhatsApp