优范网 诗词网 楚辞 · 七谏 · 其四 · 怨思

楚辞 · 七谏 · 其四 · 怨思

士穷而隐处兮,廉方正而不容。 子胥谏而靡躯兮,比干忠而剖心。 子推自割而饲君兮,德日忘而怨深。 行明白而曰黑兮,荆棘聚而成林。 江离弃于穷巷兮,蒺藜蔓乎东厢。 贤者蔽而不见兮,谗谀进而相朋。 枭鸮并进而俱鸣兮,凤皇飞而高翔。 愿壹往而径逝兮,道壅绝而不通。

注释

隐处:指处在困境中,没有被国君任用。 不容:不容于世。 靡躯:死后找不到尸体。 子推:介子推。据《左传》载:介子推,春秋时晋国贤臣,曾跟随晋文公在外流浪十九年。有一次途中粮尽,子推便割了自己大腿的肉给晋文公充饥。回国后,晋文公却忘了他,后来想起,派人去找,他逃隐在绵山中不肯出来。文公想烧山诱他出来,结果他抱木烧死。 江离:一种香草。 东厢:《章句》:“廧序之东为东厢。”正屋两边的房屋叫厢房,东边的叫东厢。这里是相对“穷巷”而言的,指好房屋。 相朋:互相勾结。

译文

贤良士常贫穷身处困境,廉正者身清白不被世容。 子胥规劝吴王未得好死,比干忠而剖心不得善终。 子推自割腿肉救治国君,恩德逐渐被忘怨恨加深。 行为清白却被诬为暗昧,荆棘杂聚如今已经成林。 香草江离抛于穷街陋巷,恶草蒺藜长在宫殿华堂。 贤臣受到排挤难见君主,佞人反受重用结党君旁。 猫头鹰成群飞一齐鸣叫,凤凰只能躲避高高飞翔。 我欲见君一谏而后远走,怎奈道路阻绝终不能往。

赏析

《七谏》录自王逸《楚辞章句》,西汉东方朔之所作。王逸以为“东方朔追悯屈原,故作此辞,以述其志,所以昭忠信、矫曲朝也”。 《七谏》包括七章,即“初放”、“沉江”、“怨世”、“怨思”、“自悲”、“哀命”和“谬谏”,最后有“乱词”总括。 《七谏·怨思》排比罗列大量历史事实,说明国君重视人才选贤授能的重要,讽喻楚王忠奸不分,贤愚不辨,必然导致国家的衰败。
友情链接: WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版