优范网 诗词网 景泰洼

景泰洼

合沓众山转,鸿沟界危冈。贞松心不移,偃盖覆神堂。 欲蜕龙为鱼,千古以慨慷。土木骨纵横,魂来关塞长。 君王奠鳌足,太史筮苞桑。宗霸救沦丧,朱火寒有光。 迎驾谊何笃,覆辙戒难忘。岂无延陵心,重为亡国伤。 宫门一以夺,羡门竟迷方。碧瓦易黄屋,蓬颗西山傍。 杜宇啼旧埏,织乌集野棠。坤维幸勿绝,一茕得新藏。 灵表扶九宫,何必厂阴房。碧血障胡尘,芊芊白草芳。 高睇歌《大招》,涕泗洒衣裳。

译文

众多山峰连绵不绝,在广阔的空间中延绵,在鸿雁划过的边缘以岗峦的姿势存在着。像苍劲的古松坚定地屹立在陡崖边,树根坚固不动摇。枝条垂覆着神社,这种自然景致不禁令人思绪万万千千。想把龙变成鱼,跨越千年的时光,展现豪情壮志。土木建筑如骨骼般纵横交错,精神魂魄长存关塞之中。由此也能感受到国王的恐惧心理开始慢慢平复,就像在熬煮海味时对脚下的波澜驾驭有了底气一般从容,历史上最早的官方吉凶占卜已经昭示了国家的兴衰存亡。于是开始迎接驾临,以忠贞不渝的情怀守护着这份职责。但历史的教训并未被忘却。春秋之时我依然牢记以前车之鉴劝勉君王固守德业谨防过失失去君主所领导的势力范围所带来的不幸灾祸与苦难丧家之痛杜陵使心升憾不忍看到社稷变为荒草泽坡心中忧思重重故在宫门争夺之时我便在迷途中徘徊彷徨碧瓦覆盖的黄屋已然易主我的躯体也已日渐衰颓在苍松蓬勃生长的西山的旁边杜宇啼鸣旧土之上群鸟栖息于野棠之上即使面临这样的命运我也希望国家不要灭绝让我得以在此地安息灵表立于九天之中又何必去阴房居住碧血掩蔽胡尘漫天草原上芳香弥漫这激发了我无限的悲思于是只能放眼远望唱起悲歌泪洒衣裳以祭奠这无尽的哀伤。

友情链接: WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp WhatsApp WhatsApp WhatsApp WhatsApp WhatsApp WhatsApp WhatsApp