优范网 诗词网 敦煌曲

敦煌曲

吐蕃健儿面如赭,走入黄河放胡马。 七关萧索少人行,白骨战场纵复横。 敦煌壮士抱戈泣,四面胡笳声转急。 烽烟断绝鸟不飞,十一年来不解围。 传檄长安终不到,借兵回纥何曾归。 愁云惨淡连荒漠,卷地北风吹雪落。 将军锦鞯暮还控,壮士铁衣夜犹著。 城中匹绫换斗麦,决战宁甘死锋镝。 一朝胡虏忽登城,城上萧萧羌笛声。 当时左衽从胡俗,至今藏得唐衣服。 年年寒食忆中原,还着衣冠望乡哭。 老身幸存衣在箧,官军几时驰献捷?

译文

吐蕃战士的面色像铁一般赭红,他们策马冲进黄河来放走胡马。七关冷冷清清少人行,战场上白骨纵横。敦煌的壮士抱着戈戟哭泣,四面传来胡笳的声音且越来越急。烽火断绝消息鸟也不飞,十一年来救援军队始终未解围。传报长安的军书始终不到,借来的回纥军队也未曾归来。愁云惨淡布满荒漠,北风卷起大雪落地。将军的皮鞍夜里仍罩着战士,战士铁甲犹著还未入睡。城中人以一匹丝绢换一斗麦维持生计,士兵宁愿决战到战死疆场。一天胡虏突然登上城楼,城楼上响起悲切的羌笛声。当时投降了异族服饰也改从胡俗,到如今还保存着唐代的衣裳。年年寒食节怀念中原故土,脱去异族服饰遥望故乡痛哭。老翁老妇还幸运地活着衣服保存在箱子里,朝廷军队何时才能驰骋沙场献上胜利的俘虏呢?

友情链接: WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版