优范网 诗词网 紫箫歌为贝廷珍赋

紫箫歌为贝廷珍赋

湘江老竹饱霜雪,圆如赤琼劲如铁。 摩挲碧藓生秋香,尚带湘娥泪痕血。 梧溪老人人中龙,一朝入手夸奇逢。 截作渔家紫玉管,学得丹山双凤鸣雌雄。 年来移家东海峤,眼前独恨知音少。 相逢海上春山光,慨然掷赠开怀抱。 老人渴饮酒一瓢,醉披谪仙宫锦袍。 乘舟即泛大江涛,起坐篷窗吹此箫。 海天月白云寥寥,起舞水底百尺之潜蛟。 恍若东坡夜游赤壁下,草木振动山崩摇。 老人老人真不俗,馀子焉能继高躅。 十年海上居绝尘,门对苍烟秋一幅。 既不肯掉舌下七十城,又不屑折腰为五斗粟。 但知吹箫醉酒学神仙,此乐平生无不足。

译文

老竹生长在湘江岸边,经历了风霜雪雨的洗礼,竹身浑圆如赤色的美玉,竹节劲健如铁。抚摸竹身,有碧藓发出秋香,似乎还带着湘娥的泪痕和血痕。老竹属于梧溪老人,他是人中豪杰,一遇到这奇特的相遇就夸赞不已。老竹被截作渔家紫玉管,用来学习丹山双凤的鸣雌雄之声。近年来,老人将家迁移到东海边的山峦上,眼前缺少知音让他感到遗憾。在海上相逢春山光芒之时,他慷慨地赠送老竹,以表诚意。老人渴望一饮美酒,醉意中披上谪仙的宫锦袍。乘坐船只在大江上泛舟,坐在篷窗前吹奏这支箫。天空月白云稀少,他起舞在水底百尺深的潜蛟之上。这情景仿佛像苏轼夜游赤壁一样,草木震动,山崩石裂。老人真是超凡脱俗,其他的人怎么能继承他的足迹呢?老人在海上居住十年,门前是一片秋天的苍茫烟雾。他既不肯屈就谈判七个城市的局势,也不屑低头接受微薄的俸禄。他只知道在醉酒中吹奏箫,学习神仙的快乐,这种快乐在生平中是无穷无尽的。

友情链接: WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版