优范网 诗词网 村游晚归感怀

村游晚归感怀

青山衔半日,别去莫淹留。 烟敛孤村晚,芦残两岸秋。 僧归山后寺,人倚夕阳楼。 篱菊寒犹艳,邻牛夜不收。 傒奴为候吏,驽骑胜鸣驺。 世态如云变,年光逐水流。 塞翁非失马,庄叟叹牺牛。 横笛吹新恨,寒砧捣旧愁。 食场驹皎皎,在野鹿呦呦。 谤以虚名起,官因愚直休。 心长驰北阙,衰不梦东周。 日损潘郎貌,霜凋季子裘。 诗惭何水部,狂学白江州。 鸿宝终须献,明珠且莫投。 山精何处采,石髓杳难求。 无论朝中客,闲人亦白头。

译文

离山离别青山半个日子了,别去犹豫不决迟迟不回是不适宜的。远方的烟波已渐渐合拢傍晚孤寂村落,岸上的芦荡繁叶衰败,呈现出一片秋天的景象。僧人已归隐于山中寺庙,游子们还倚靠着夕阳残照之楼。篱笆上的菊花依旧盛开艳明,邻舍家晚上不收耕牛归家。仆役等待传话差遣,低劣的坐骑胜过达官贵人的车马。世间纷繁之事如同浮云变幻不定,时光也如流水般流逝。塞翁失马焉知非福,庄子感叹为祭祀宰杀牲口的做法。横笛吹奏着新恨,寒砧捣衣声勾起旧愁。马槽边马儿安详温顺,田野里鹿儿悠闲鸣呦。因毁谤产生虚名,因直言而休官不作。虽怀志奔于皇庭但难展,纵然梦中也不愿重回春秋时代的东周王朝了。时间使潘郎失去年轻美貌,那华霜却浸染着季子轻软的皮裘毛袍了。在诗中感到何水部作诗更为惭愧不如,但效法白居易游赏山水之趣则无愧于心。即使遇到神人传授长生不老之术也不屑一顾了,因那不现实的术法毕竟难以探求。然而无论如何达官显宦亦好平民百姓也罢终归都要老去直到白发盈头啊!

友情链接: WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版