优范网 诗词网 寒食日登莫釐峰望缥缈峰吊陆纂甫

寒食日登莫釐峰望缥缈峰吊陆纂甫

林中当百五,屐齿泛晴光。 缀暖榆钱小,萦春蕙带香。 两峰看迤逦,片水怅微茫。 节届魂俱冷,时移梦转长。 土应平傲骨,泉已涩吟肠。 有子荒新冢,无烟禁一乡。 雨花滋旧藓,风叶沸新杨。 泪尽莺啼处,褰裳去夕阳。

译文

林中到了正月十五(百五),雨后的晴天,屐齿上泛着光亮。钱小却温暖,萦绕着春天的气息。看着两峰连绵不绝,一片水波浩渺令人惆怅。时节到来精神渐觉寒冷,时光流逝梦境渐渐变长。土地应该平伏了傲骨,泉流已经滋润了吟肠。有儿子在荒草新坟旁,烟火禁绝整个村庄一片凄凉。雨滋润着旧藓,风吹动着新杨。眼泪流尽时莺啼声声,我提起衣裳走向夕阳。

友情链接: WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版