优范网 诗词网 登陈拾遗书台览杜工部留题慨然成咏

登陈拾遗书台览杜工部留题慨然成咏

步出县西郊,攀萝登峭壁。 行到蕊珠宫,暂喜抛火宅。 羽帔请焚修,霜钟扣空寂。 山影落中流,波声吞大泽。 北厢引危槛,工部曾刻石。 辞高谢康乐,吟久惊神魄。 拾遗有书堂,荒榛堆瓦砾。 二贤间世生,垂名空烜赫。 逸足拟追风,祥鸾已?翮。 伊馀诚未学,少被文章役。 兴来挥兔毫,欲竞雕弧力。 虽称含香吏,犹是飘蓬客。 薄命值乱离,经年避矛戟。 今来略倚柱,不觉冲暝色。 袁安忧国心,谁怜鬓双白?

译文

走出县城西郊,攀登着女萝爬上陡峭的山崖。来到蕊珠宫,暂喜离开了尘世的烦恼。披羽帔衣焚香净身,去扣那如霜降般的钟声传自空寂的山林。山峰的影子倒映在清澈的溪流中,波浪的声音被大泽淹没。向北走有危险的栏杆,工部曾经在此刻石纪念。辞藻高超胜过谢康乐,吟咏的诗篇使人震惊魂魄。书堂中遗弃的书有瓦砾堆成荒榛的杂草,二贤人在世间出世而生,垂名久远声势显赫。犹如骏马想要追风,但凤凰已经折断了翅膀。我虽然学识浅薄诚为未学之士,年轻时就被文章所役使。兴致来时挥动兔毫笔,想要施展才华与雕弧之力相争。虽然自称含香吏,但仍是一个飘蓬客。命运不佳遇到乱世分离,多年来躲避战乱矛盾重重。今日来此略作停留倚柱而立,不觉天色已晚天色昏暗。袁安忧国忧民之心谁能理解,可惜双鬓已白无人怜悯。

友情链接: WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版