优范网 诗词网 悲愤诗二章

悲愤诗二章

嗟薄祜兮遭世患,宗族殄兮门户单。 身执略兮入西关,历险阻兮之羌蛮。 山谷眇兮路漫漫,眷东愿兮但悲欢。 冥当寝兮不能安,饥当食兮不能餐。 常流涕兮眦不干,薄志节兮念死难。 虽苟活兮无形颜,惟彼方兮远阳精。 阴气凝兮雪夏零,沙漠壅兮尘冥冥。 有草木兮春不荣,人似兽兮食臭腥。 言兜离兮状窈停,岁聿暮兮时迈征。 夜悠长兮禁门扃,不能寝兮起屏营。 登明殿兮临广庭,玄云合兮翳月星。 北风厉兮肃冷冷,胡笳动兮边马鸣。 孤雁归兮声嘤嘤,乐人兴兮弹琴筝。 音相和兮悲且清,心吐思兮胸愤盈。 欲舒气兮恐彼惊,含哀咽兮涕沾颈。 家既迎兮当归宁,临长路兮捐所生。 儿呼母兮啼失声,我掩耳兮不忍听。 追持我兮走茕茕,顿复起兮毁颜形。 还顾之兮破人情,心恒绝兮死复生。

译文

感叹命运不济遭遇乱世,宗族几乎灭绝,只剩下我孤单无依。被俘入关后,我历经艰险来到荒远的羌蛮之地。道路漫长又险阻,看不清前途在哪里,我只能满怀忧愤与悲哀。夜晚难以入睡,饥饿时难以下咽。眼泪总是流个不停,心中铭记着死的誓言。虽然苟且偷生,但颜面已荡然无存。抬头仰望远方,只有那漠漠的星空。阴冷的气温凝结成冰雪,沙漠中烟尘弥漫。春天里本应生机勃勃的草木却毫无生机,人们像野兽一样只能吃腥臭的食物。描述着荒寒偏远之地恶劣的环境和悲惨的情景,随着季节变化,时光流逝。漫漫长夜,禁闭的宫门让人无法安眠。在难以入睡之际起身徘徊,当我登上明亮的宫殿朝向广大的庭宇时,漫天的乌云遮住了星光月色。北风猛烈地吹着,边地的胡笳哀鸣着惊动了边马。孤独的大雁发出悲鸣准备归巢,乐工们开始弹奏琴筝。琴声和谐而悲清,心中充满了思念和愤懑。我想要倾诉心中的苦闷,却又担心惊动他人。心中充满哀伤而泪沾衣襟。家乡已经安定下来应该可以回家了,可是远离故乡仍让我觉得无限哀伤。听到儿子呼唤母亲的声音哭泣失声时我难以自控便掩住耳朵不忍听下去。他紧紧抱着我脚步踟蹰走不动路的时候我突然站起来他又悲痛欲绝面容扭曲。回过头看他已心如刀绞到了极点简直快要崩溃的时候他又重新活跃起来让我死而复生。

友情链接: WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版