优范网 诗词网 送李翥游江外

送李翥游江外

相识应十载,见君只一官。 家贫禄尚薄,霜降衣仍单。 惆怅秋草死,萧条芳岁阑。 且寻沧洲路,遥指吴云端。 匹马关塞远,孤舟江海宽。 夜眠楚烟湿,晓饭湖山寒。 砧净红鲙落,袖香朱橘团。 帆前见禹庙,枕底闻严滩。 便获赏心趣,岂歌行路难。 青门须醉别,少为解征鞍。

译文

我们相识已有十年,但见到你时,你仍只是一名微末的官员。 你家境贫寒,俸禄微薄,到了霜降时节,衣衫依然单薄。 我因秋草凋零而惆怅,因岁月萧条而感伤。 姑且寻找那沧洲之路,遥指吴地云间。 你独自骑马远行关塞,我则孤舟漂泊于江海之间。 夜晚在楚地的烟雾中安眠,清晨在湖山的寒风中进食。 洗衣石干净得连红色的鱼块都落下了,衣袖上还带着朱橘的香气。 船帆前可见禹庙,枕下可闻严滩的波涛声。 即使能获得赏心乐事,又怎会在行路中高歌《行路难》? 在青门处必须醉别一场,少为解下马鞍,让我们再相聚。

赏析

《送李翥游江外》是唐朝诗人岑参的作品之一。
友情链接: WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版